JAJA!!! eindelijk! afgelopen donderdag was het zover de Wing uitreiking! De wing kregen we, omdat we ons Commercial pilot license gehaald hebben. Aan de vorige berichten is te zien dat dat al een tijd terug is dus het was hoog tijd voor een feestje!… Om 1900 uur verzamelden we allemaal op school en we hadden tegen alle anderen klassen gezegd dat er ook bier was dus het was druk! Na een half uurtje knap lullen ging de ceremony van start.

Één voor één werden we naar voren geroepen en kregen wij onze wing uitgreikt door een instructeur die we van te voren zelf mochten uitkiezen. De instructeur die mij de eerste 50 uur les gaf is vertrokken naar TAP en kon mij de wing helaas niet uitreiken… Ik koos voor Thomas de Nederlandse instructeur die ook wel van een grapje houdt. Zo werden we naar voren geroepen kregen we de wing op ons colbert geschroefd, let op: geschroefd! Echt ongelovelijk wat een schroefdraad er achter zo een klein speltje kan zitten..Het zal wel met anti-diefstal te maken hebben…en na het schudden van een aantal handen kon de volgende naar voren komen.

Al gauw had iedereen zijn wing op z’n borst en mocht eindelijk het pils open getrokken worden! de hapjes kwamen op tafel en het feest kon beginnen..naja feest was het niet echt…muziek was er niet en het bier was na een uurtje al op. In de tussentijd mochten wij met onze klas en een aantal mensen met camera het vliegveld over en foto’s maken op plaatsen waar je eigenlijk helemaal niet mag komen! Heel spannend natuurlijk :S, en iederen liep gelijk de runway op. Na een korte shoot liepen we nog langs een taxiway en zo via wat vliegtuigjes terug naar de kantine waar het feest al na 15 minuten z’n hoogtepunt aan het bereiken was.

Toen het bier echt op was, zijn we toch een soort van traditie getrouw, met een mannetje of 20 door gereden naar de McDonalds. Hier hadden we al in "no-time" de tent op z’n kop en veel boze gezichten..Lag natuurlijk niet aan ons, de Portugezen hebben gewoon geen gevoel voor humor. Tijdens het eten werden wij er dan ook netjes op geattendeerd dat als we zo door zouden gaan, ze helaas de politie zouden moeten bellen. Ik vond het persoonlijk allemaal wat overdreven, maar in dit land zal het allemaal wel normaal zijn. Denk toch dat die inwoners hier na lange tijd zon ook last van een zonnesteek hebben gekregen.

Om een indruk te krijgen van de sfeer in de MC klik op de onderstaande link en dan (2x) op het filmpje "feest in de MC"

http://leonjonker.hyves.nl/

Maar toen iedereen klaar was met eten hebben we netjes de tent verlaten, en iedereen netjes het dienblad opgeruimd. Zo zijn we dan ook wel weer, ondanks de dreigementen bleven we toch netjes en lieten we ons niet kennen. Het was onderhand al een uurtje of half elf en iedereen had in de tussentijd al aardig wat biertjes achter de kiezen. Bij het verlaten van het parkeerterrein kozen we allemaal onze eigen weg, en ging iedereen op huis aan. Het was natuurlijk een dood gewone donderdag en na donderdag komt de vrijdag. Er moest dus gewoon gevlogen worden. Typisch portugese planning.

De volgende dag was ik toch net iets minder scherp dan normaal…maar ja, een kleinigheidje hou je toch!

Afgelopen donderdag had ik zoals eerder gemeld mijn tweede examen van de week. Dit examen was net als het IR examen een vlucht van 1,5 uur plus nog een half uurtje mondeling theorie. Alleen was er 1 klein verschil. Deze vlucht werd gevlogen totaal opzicht in plaats van op de insturmenten. Na ruim 50 uur gevlogen te hebben op alleen instrumenten was de omschakeling naar het vliegen op zicht best lastig. Helaas had ik geen keus en moest ik eraan gaan geloven. Er moest weer genavigeerd worden op wegen, snelwegen, sporen, steden, rivieren, meren, enz. enz. En om het lastiger te maken werd er deze vlucht niet genavigeerd maar gediverteerd. Bij diverteren weet je van te voren niet welke route je gaat vliegen maar de examinator zegt tijdens het vliegen ik wil nu naar dit plaatsje of ik wil nu naar de kruising tussen deze weg en die rivier. Dit wijst hij dan aan op de kaart en dan kan je aan de slag. De afstanden tussen deze plaatsje varieert van 40 km tot 20 kilometer.

Back to business….

Mijn examen was zoals verwacht weer niet zoals het hoort…Ik moest examen doen..maar mijn examinator moest ook examen doen…dus zat ik in totaal met twee examinatoren in het vliegtuig. 20 minuten later dan gepland en in een ander toestel waren we ready to start the engine. Het tweede feestje van de week kon beginnen. Het enige wat ik wist was dat ik in westelijke richting ging vertrekken en verder moest ik het allemaal maar afwachten.

Eenmaal in de lucht werd ik naar het eerste plaatsje gestuurd. het eerste wat we dan doen is de richting schatten die we moeten vliegen, die gaan we sturen en starten de timer. daarna trekken we een lijn op de kaart en meten de ware richting op, die we moeten sturen. Zodra we die sturen meten we de afstand en met de groundspeed berekenen we de tijd die we doen over deze leg. Zo kunnen we een geschatte aankomst tijd maken. Vervolgen checken we de insturmenten en switchen de fuel tanks. Tijdens het vliegen van zo’n leg is het constant kijken waar ben ik wat zie ik wat staat er op de kaart.

Na het passeren van het eerste plaatsje wees de examinator het volgende plaatsje aan. Dit was een klein vliegveldje met een zandbaan. Het hele verhaal begint weer van vooraf aan en eenmaal voorbij het vliegveldje trok de instructeur het gas dicht "Engine Faillure". Ik kon het baantje nog zien liggen en begon met de procedures. Ik draaide richting de baan en naderde de baan met wind tegen. Zoals het hoort:p.. Alles ging goed en vlak bij het baantje kreeg ik de opdracht om weer weg te klimmen. Ik moest van mijn huidige positie door naar een ander vliegveldje, ook zo’n klein zandbaantje midden in de bossen. Het diverteren liep lekker en ik kwam precies op de gewenste plaatsten uit. Na een 1 uur vliegen kon ik weer terug richting Evora.

Op de weg terug nog twee steep turns gemaakt en een aproach to stall en toen door richting het veld. Hier hebben we twee circuitjes gemaakt en toen de full stop. Na precies 1hr en 30 min. zette ik de motor uit en verlieten de twee examinatoren het vliegtuig. Ik maakte de papieren in orde en sloot het vliegtuig af. Ik kon ook naar boven en had een goed gevoel over de vlucht, het praktijk gedeelte zat wel goed, maaaarrr….het theorie gedeelte moest nog komen..

Eenmaal boven even wat water gedronken want met de temperaturen boven 40 graden celsius zweet je aardig tijdens de vlucht. Na een paar minuten kwam de examinator naar me toe en nam me mee naar een briefingroom…hier gingen we de vlucht bespreken en hij had bijna niks aan te merken op de vlucht. Toen stelde hij 3 vragen over het VFR (op zicht) vliegen en daarna kreeg ik gelukkig voor de tweede keer deze week het verlossende woord: "Congratulations"the horen.

Het papiertje CPL( Commercial Pilot License) is binnen en de eerste aantekening "Instrument Rating" staat erop.. Nog 1 examen te gaan en dat is het examen voor het vliegen met vliegtuigen die meer dan 1 motor hebben: "Multi-Engine" examen. Voordat ik dit examen mag doen moet ik nog 20 uur vliegen op een twee motorige Piper Seneca V. Als ik dit examen haal kan ik me spullen pakken en portugal verlaten!! YEEHAAA.

Agelopen maandag was het zover! ik had m’n IR (instrument rating) examen. Dit was een examen van 1,5 uur vliegen en vooraf nog een half uurtje mondeling theorie. Toch enigzins nerveus mocht ik het kantoor van de examinator binnenkomen en al bij vraag 1 zat ik in de problemen. Hij vroeg om mijn medisch certificaat en die lag in me koffer. Ik moest hem ophalen en 5 minuten later konden we verder en kreeg ik de ene na de andere vraag. Na een half uurtje wist de examinator genoeg en begon hij te praten over de vlucht.

"Rules of the game: You’re the captain, you make all the decisions untill i tell you otherwise."

Ik mocht naar het vliegtuig en beginnen met de walk around. 10 minuten later zat ik klaar in het vliegtuig en was het wachten op de examinator en de safety pilot. De examinator ging achterin zitten en de safety pilot nam plaats naast mij. Nu ging het feest beginnen. De vlucht was naar Montijo (een militair vliegveld 25 minuten vanaf evora). Geheel op instrumenten. Eerst een SID (standard instrument departure). Dit is een route gebaseerd op een NDB ( een bakentje op de grond) om van het veld naar de airway te komen. Tijdens het wegklimmen 500ft boven de grond ging het zonnescherm voor het raam en kon ik niet meer naar buiten kijken.

Na het afronden van de departure route navigeerde ik verder op een baken bij Montijo. 15 mile van het baken begon de approach. Hierbij moest ik een DME arc van 15 DME vliegen dit klinkt lastig maar is als het ware een stukje van een circkel die je moet vliegen en waarbij je dan precies 15 mile van het baken blijft. Op deze manier kwam ik recht voor de baan en kon ik de ILS op (instrument Landing System) dit is een systeem waarbij je op je instrumenten kan zien of je recht voor de baan zit en of je op de juiste hoogte zit. Zo kan je dus zonder zicht toch dicht bij de baan komen. Mijn minima voor het veld was een daling tot 246 ft en als ik dan de baan niet zag moest ik een Go-Around (doorstart) maken. Dit was het geval, want het zonnescherm zat er nog voor. Op de terug weg moest ik nog twee steep turns maken (dit zijn bochten met 45 graden Bank). Daarna nog een approach to stall en toen door naar het baken bij Evora.

Boven Evora maakte we 1 holding (dit is een patroon, rondje, waarin vliegtuigen kunnen blijven circkelen om te wachten). Na 1 rondje begonnen we met de approach(nadering naar de baan) en vlak voor de baan werd het zonnescherm weggehaald en kon ik landen.

Eindelijk zat de vlucht erop na 1 uur en 50 minuten. Ietsjes langer dan normaal, omdat het druk was op Montijo. Ik klom het vliegtuig, de papieren in orde maken en het toestel afsluiten. Toen naar boven en wachten op de uitslag. Na een minuut of tien mocht ik het kantoortje inkomen en kreeg ik een paar kleine opmerkingen over de vlucht en als aller aller aller laatst het verlossende woord."Congratulations".

Het eerste examen was binnen en ik kon me opmaken voor het volgende examen op donderdag. Dit examen is voor mijn CPL(Commercial Pilot License) dit is het vliegbrevet en daarop komt dan de aantekening dat ik instrument rating heb gehaald. In de volgende aflevering zal ik vertellen hoe ik mijn CPL gehaald heb:D.

Tel de zwembaden!… (lukt je niet!)

Dit is aan de zuidkust van portugal in de buurt van Albufeira!

Zit jouw vakantiehuisje hier ook tussen justin?!

klikken op de foto voor de grote versie!

succes!

Na een lange stilte is hier dan weer een teken van leven uit het nu toch wel hete Portugal! De zomer is begonnen en dat merken we duidelijk! De temperatuur is gestegen tot 38*C en het asphalt tot 43*C. Het is dus zweten tijdens het vliegen. De airco’s die kunnen het niet aan dus in het vliegtuig blijft het toch wel een graadje of 25 tot 30! Dat klinkt natuurlijk wel lekker maar in deze temperatuur moeten we dan uiterst geconcentreert vliegen en soms wel 3,5 uur achter elkaar.

Maar we morgen niet klagen, want na een stop van zo’n 5 tot 6 weken zijn we eindelijk weer de lucht in! de urenteller loopt weer en heeft nu de 100 uren bereikt!

Afgelopen dinsdag ben ik naar Faro geweest. Hier hebben we een paar instrument approaches geoefend. (dit is een nadering op alleen instrumenten.) Na twee naderingen was het weer tijd om te gaan en klommen we weer naar Flight level 80 (ong. 8000ft) terug naar Évora. Hier mochten we straight in naar de baan en na 2 uur en 25 minuten stonden we weer veilig aan de grond.

Ik dacht van te voren leuk!naar Faro! want dat hebben we in de simulator wel vaak geoefend. Eens kijken hoe het er in het echt uit ziet! Maar dat feest ging dus weer is niet door. Tijdens het vertrek op Évora ging het zonnescherm voor het raam en was het zicht naar buiten gereduceerd tot 0. Zo simuleren we dan het slechte weer met een zicht van 0. Ook bij Faro zat het scherm er nog steeds voor en kon ik niks van het veld zien. Ook kon ik geen ander verkeer zien. Dit was wel jammer want ik zat tijdens de nadering tussen Easyjet en Ryanair in!.. Ook ging er een ThomsonFly vertrekken. Het begint er nu een beetje op te lijken dat we echt aan het vliegen zijn! Vlak voor dat we bij de baan in Évora waren ging het scherm pas weg en had ik na ruim twee uur voor het eerst weer een beeld van wat zich buiten afspeelde!

Maar gelukkig kreeg ik een herkansing. Een dag later stond ik ingepland voor 3,5 uur! en ja wat moet je doen in zo’n lange tijd? 1,5 uur voor vertrek kreeg ik van de instructeur te horen dat we naar Faro gingen daar een andering maken en dan door naar Seville (spain) en ook daar een nadering maken en daarna weer terug naar Évora. Er stond dus een hoop werk op mij te wachten. Een flightplan maken, de airways (snelwegen in de lucht)uitzoeken, performance en mass&balance maken, het weer bekijken op de velden, een navigatieplan maken (uitrekenen hoever we vliegen hoelang we er over doen, in verband met de wind en de hoeveelheid brandstof die we nodig hebben) De instructeur ging even lunchen en in kon aan de bak. Net toen ik klaar was en een slok wter wilde nemen kwam hij aan en vroeg of ik klaar was om te gaan. Het feest ging beginnen.

Eenmaal onderweg naar faro luisterden we het weer uit en baan in gebruik. We gingen ons klaar maken voor de approach. We stelde alle benodigde bakens in en ik gaf de approach briefing. Vervolgens kregen we een klaring om naar Flightlevel 60 (fl60) te dalen en kregen te horen dat we vertraging konden verwachten. We keken de kaarten na en berekende de windcorrectie om de holding ( een soort circkel die we vliegen om te wachten). Normaal moesten we deze circkel verlaten op 3000 voet maar wij moesten hem verlaten op zo’n 6000 voet. Het werd dus stevig doorzakken. Ondertussen wasTransavia ook al in de buurt en toen wij begonnen aan de nadering en begonnen te dalen kwam transavia links langs, iets lager dan ons! Zag er super mooi uit. Wij moesten dus wachten om voorrang te geven aan de Transavia. Toen zei voorbij waren draaiden we er achteraan. Tot zo’n 200 voet boven de grond en toen klommen we weer weg. De grond raken op Faron is namelijk erg duur en een approach maken tot 200ft is gratis

We klommen weer weg en kregen instructies om over zee te draaien zodat het andere commerciele verkeer geen last van ons had. We klommen weer naar FL80 en waren op weg naar het Spaanse luchtruim.

Bij seville kregen we ook instructies en we werden recht voor de baan gezet om de apprach te beginnen. Erg mooi die grote banen met de verlichting ernaast. Ook deze nadering werd afgebroken op 200 voet boven de grond en we klommen weer weg richting Évora. Toen we op FL80 waren aangekomen maakte we nog wat foto’s en voordat ik het wist zaten we weer in Portugal! Home sweet home! We begonnen de daling naar Évora en daar gingen we nog even de holding in daalde naar 3000 voet en begonnen de nadering. Deze keer wel tot aan de grond en na 3 uur en 40 minuten gingen de deuren weer open en kon er een lekkere frisse wind door het toestel heen waaien! Lekker! Het was een mooie vlucht! veel gezien dit keer en ook weer een hoop geleerd!

De foto’s die de instructeur heeft gemaakt worden naar mij gemailt en zodra ik die heb ontvangen zet ik ze erbij!

Dit was het weer, tot het volgende teken van leven!

Na de veertig uurs check is het wederom erg stil geworden op m’n weblog. Dit betekent niet dat er niet veel is gebeurd, maar ik had weinig tijd om over alle avonturen een verhaal te schrijven. Dus hier gaan we!

1.  Niels en ik hebben een auto gekocht. (misschien was dit trouwens al voor de 40 uurs check). Een Citroën Xsara uit 1998. Het wel bekende franse comfort komt ook bij deze wagen tot uiting. Zo is één druk op de knop genoeg om de deuren te openen, hoeven wij de raampjes niet meer naar beneden te draaien, hoeven we voor de radiobediening de handen niet van het stuur te halen en als klapper op de vuurpijl  worden we nog bruin tijdens het rijden wanneer de zon schijnt met het elektrische shuif-kantel dak.

2. Belandde ik eind februari in het ziekenhuis van Évora na een knullige val op straat. Er werden foto’s gemaakt en nadat de toch wat chagrijnige dokter het gips om me kluif had geplakt mocht ik gaan. Ik vroeg hem herhaaldelijk of hij het gips zo kon plakken dat ik nog kon vliegen maar waarschijnlijk had hij het niet zo op het tuig uit Nederland en plakte hij het gips van me elleboog tot aan m’n vingertoppen. Toen begon het gelazer. Er kon niet meer gevlogen worden en het gips mocht er na 4 weken pas af. Ik moest terug naar Nederland. Zo gezegd zo gedaan en een dag later zat ik op vlucht KL1692 naar Amsterdam. Hier werd ik opgewacht door mijn opa, die mij de komende dagen zou helpen.  Op maandag ochtend zat ik bij de dokter in de wacht ruimte en deze constateerde al snel dat het gips wat er nu omheen zat toch wat overdreven was. Hij belde naar de Poli in het ziekenhuis en op dinsdag kon ik daar terecht. Ik kon meteen door naar de gips kamer en de arts daar was heel aardig. "We konden elkaar wel wat tegemoet komen"was zijn conclusie. Hij maakte een klein stukje gips om m’n pols, dit moest ik minstens een week om hebben. Na deze week kon ik het doorknippen en zo dus af doen om toch te kunnen vliegen. Ik moest wel beloven om het na het vliegen weer om te doen en dicht te plakken met tape. De 4 weken niet vliegen bleven me bespaart en na 6 werkdagen was ik weer ouderwets aan het crossen in de gebakjes over het mooie Portugal. Toch een goed gevoel om weer te mogen vliegen.

3. Gister 04-04-’07 moest er weer even hard gewerkt worden, ( het is hier altijd hard werken ) de 70 uurs check stond op het programma. Met dit examen sluiten we het VFR gedeelte (visual flight rules, vliegen op zicht) af en krijgen we een PPL (Private Pilot Licence).  Met dit brevet mogen we bijvoorbeeld een vliegtuigje huren en daarmee lekker over het platte(Neder)land vliegen in de vrije tijd. Maar ja hij moest natuurlijk nog wel binnengehaald worden. Voor deze check had ik toevalligerwijs dezelfde examinator als tijdens mijn 20 en 40 uurs check, dus ik wist wat ik ongeveer kon verwachten. Ook dit examen bestond uit een theorie gedeelte en een praktijk examen.
Om half 9 begonnen we met de briefing en het theorie gedeelte. Het leek wel een flashback van mijn twee vorige checks. De vragen die ik kreeg waren exact hetzelfde. Makkelijk in te koppen en ik kon na een kwartier naar het vliegtuig om de walk-around te beginnen. Na wat gedoe met Herry de tank man, die mijn vliegtuig niet vol wilde gooien zat ik na 15 minuten toch in het vliegtuig en de examinator nam naast mij plaats. De beste man even informeren over het veld, de vertrek route en ik kon beginnen met de eerste checklist.
Een maal in de lucht verslechterde het weer binnen "no-time" De planning was om op 3000ft te vliegen maar om onder de wolken te blijven moest ik zakken naar 1600ft. Dit maakte het navigeren toch wat lastiger. Als snel wilde de instructeur stoppen met het navigeren en bleven we in een training area ten oosten van Évora om vrij van het slechte weer te blijven. Hier moest ik wat procedures doen en na een uur mocht ik terug keren naar het veld. Normaal vliegen we de arrival naar het veld op 2500ft. Maar dat ging deze vlucht niet lukken we moesten op 2000ft vliegen om niet in de wolken te komen. Het gevaar hierbij was dat de departure routes vanaf het veld op ook op 2000ft worden gevlogen en dat we dus heel zeker moesten zijn dat er geen vertrekkend verkeer was in onze richting. Na twee keer vragen aan de toren kregen wij te horen dat het vrijbaan was en we konden direct door naar het veld. Hier hebben we nog 5 circuits gevlogen en de 1,5 uur vliegtijd zat erop. "After Parking checklist completed", onverwacht kreeg ik toen al te horen dat ik het gehaald had! HEERLIJK! met een grote glimlach verliet ik het vliegtuig.

Vandaag 6 februari stond ik ingepland voor een 40 uurs check. Dit is een vlucht van een uur plus nog een briefing waarin je vragen krijgt over de theorie. M’n 20 uur check had ik ook van deze instructeur, dus ik wist dat het stil zou zijn tijdens het vliegen en dat het snel, sneller, snelst moest. Het is een snel mannetje en dat laat hij merken. Van 10 tot 11 zou ik in de lucht zijn. Om half tien begonnen we de briefing en kreeg ik een aantal vragen over het weer, mass&balance, het correct invullen van een vliegplan, en de airspace classifications. Dit had ik wel geleerd dus de antwoorden kwamen er snel uit. Na ieder goed antwoord klonk het woord "check" en we gingen door naar de volgende. Na 20 minuten zat de briefing erop en kon ik naar het vliegtuig gaan voor de walk-around. Tijdens deze ronde om het vliegtuig moet je alles checken. Alles zag er goed uit, dus ik stapte in.

Maar toen,…… niks hier in Evora gaat zoals gepland en natuurlijk ook vandaag weer niet. Het scharnier van de deur was kapot en moest worden vervangen, voordat ik ermee weg mocht. De snelle jonge was onderhand ook al bij het vliegtuig en hij baalde, het tempo was eruit. Toen liep hij naar boven, ik dacht dat hij koffie ging drinken maar dat bleek niet waar te zijn. Na 3 minuten hoorde ik wat geschreeuw van boven en hij had een ander vliegtuig geregeld. Hij gooide de tas met spullen van die kist naar beneden en vroeg mij de tas van het huidige vliegtuig weer naar boven te gooien. Ow, Ow, zal je zien dat je die tas niet goed gooit, ga je mooi af voor je check. Maar nee, de tas kwam goed terecht en snel begon ik mijn walk-around bij het tweede vliegtuig. Dit zag er wederom goed uit en ook de deur was nog heel. Mooi. We konden van start.

Eerst een kleine briefing geven aan de instructeur over het vliegveld, de vlucht en het weer, en ik kon beginnen met de checklisten. Ik had hem nog niet uit het vakje gehaald of hij zei al weer "Expedite, expedite, we’re already delayed" Met andere woorden, "jonge schiet nou even op dan kan ik weer verder". Al gauw stonden we bij de baan en konden we de lucht in.

In de lucht was het vertrekken en met de kaart op de schoot de area in. Toen we eenmaal binnen de grensen waren moest ik een approach to stall doen,dit is het gas dicht trekken en hoogte houden. Dan verlies je de snelheid en onder de 54 knopen airspeed zal je niet genoeg lift meer hebben en naar beneden vallen. Op het moment dat je de warning hoort dat je die snelheid bereikt moet je gas geven, hoogte houden en door accelereren. Dit ging lekker. Nu op naar het volgende: steep turns. links en rechts om allebei gingen ze lekker. Daarna trok hij het gas dicht en klonk er door de cockpit "engine faillure" Toen werd het even goed opletten. De neus zo brengen dat je 86 knopen vliegt en vast houd, het fuelsystem checken, een geschikt grasveld zoeken, trouble check doen, mayday call uitbrengen en het veld inzicht houden. Daarna nog en emergengy checklist en het grasveld kwam al dicht bij. Op ongeveer 10 meter boven de grond zei hij "Go-around", Het gas vol open en weg klimmen.

Toen moest ik terug naar Echo dit is een kruizing van twee snelwegen en gebruiken wij als punt om de aanvliegroute naar het veld te starten. Even orienteren met de kaart en de jusite koers sturen. Het zicht was slecht maar ik vloog recht op echo af, gelukkig!

Bij het veld aangekomen trok hij het gas weer dicht en werd het een glide in, touch and go en weer omhoog. Zo gingen we 4 rondjes en maakte ik 5 landingen waarvan er geen 1 normaal mocht. Allemaal moesten ze in andere configuraties en met verschillende snelheden.

Na een uur vliegen zat het erop. Ik keerde terug naar de parking position en de rem ging erop. Toen was het de bedoeling dat ik de after-parking checklist deed. Maar het boekje met de checklisten was in eens weg. Alsof hij pootjes had gekregen en dacht laat ik Léon op z’n check even gek maken. Ik zat al te zweten en dat werd alleen maar erger. Toen schoot mij iets te binnen. We hebben een reserve boekje in de tas op de achterbank. Ik pakte het boekje en deed de checklist. De instructeur kon het vliegtuig uit en ik had even de tijd om die andere checklist te zoeken. Ik had naturlijk weer is niet goed genoeg gekeken en hij lag gewoon naast me stoel…..

Vrijwel meteen nadat ik boven kwam wilde hij de de-briefing beginnen. Ik had het gehaald en er waren twee kleine aanmerkingen. Na 3 minuten liep hij al weer weg en zat het erop. Ik moest zelf maar alles tekenen en opruimen. Ik had de tijd! Hij had haast!

Op vrijdag 26 januari moest het gebeuren. Een solo navigatievlucht naar Portimao en terug naar Evora. Portimao is een badplaats aan de zuid kust van Portugal. Het ligt vlak naast Faro. De heenweg zou ik door het binnenland vliegen en terug langs de kust. Om 11 uur was het vliegtuig er, had ik mijn voorbereidingen afgerond en kreeg ik de handtekening om te gaan. Het waaide hard, goed hard, maar gelukkig was de richting gelijk aan de baanrichting en was er geen probleem met te veel zij wind.

Na de voorbereidingen was ik blij dat ik weer het platform op kon en het vliegtuig in kon. Eerst nog de walk-around doen en iemand roepen om het gebakje even af te tanken. Beide tanken vol, 210 liter in totaal, en ik zat lekker warm in de cockpit.

Ik was nog geen 3 minuten in de lucht en het gelazer kon weer beginnen. De controller vertelde dat ik via onze operations frequentie contact moest zoeken met instructeurs, omdat de windsnelheden toch wel hoog waren. Tegelijkertijd moest ik ook contact maken met Beja approach, een groter veld ten zuiden van Evora door wiens luchtruim ik vloog. Het werd weer druk, druk, druk. Om en om contact en uiteindelijk mocht ik toch door naar het zuiden. Een aardige opluchting.

Onderweg was het navigeren, door de wind van 30 knopen, was het navigeren toch niet hetzelfde als voorgaande keren. Het was extra goed plaatsen herkennen en zeker weten dat het goed gaat. Hier en daar nog een fotootje maken en vooral genieten. Maar het mooiste was Portimao zelf. Voor de full-stop landing had ik in gedachten om nog een paar circuits te vliegen. Toen ik me aanmeldde bleek het feest niet door te gaan. Er werd net een groepje parachute springers los gelaten op 14000 ft recht boven het veld. Ik moest of landen of maken dat ik weg kwam. Ik koos voor optie 1.

De approach was indrukwekkend. Het korte baantje met een heuvel ervoor maakt het toch wel spannend. Wanneer je boven de berg bent is het een kwestie van het gas dichttrekken en zo snel mogelijk naar beneden. Het parkeren was ook nieuw, achteruit inparkeren. Ik zette het vliegtuig neer en moest uitstappen om hem naar achter te duwen tussen de andere kisten.

Toen naar binnen, twee stempels halen, "de keijzer" een hand geven en nog snel wat drinken. Aan het kleine barretje zaten twee oude mannetjes,, geschatte leeftijd 70 tot 80 jaar. Ze kwamen uit U. K. en woonden in Portimao. Ze begonnen al gauw te praten over het vliegen en de één had een nog mooier verhaal dan de ander. Helaas moest ik na 15 minuten echt weer vertrekken.

Hup, het vliegtuig in en starten met die handel. Omdat ik bij aankomst geen circuits kon vliegen had ik voor me zelf bedacht om dit nu nog maar even te gaan doen, uiteindelijk komen we in Portugal voor de vlieguren. Dit was één van de beste beslissingen aller tijden. Het circuit ging over zee en het strand en rotswanden waren zeer indrukwekkend. jammer genoeg moest ik na 4 rondjes echt weer terug naar Evora.

De terug weg ging over land maar langs de west-kust. Ik vroeg aan de controller of het mogelijk was om over de kust te vliegen en dat kon. Op 3000ft ging ik over de kust, zo’n 1000 m hoog. Dit vond ik toch nog wat te hoog en ik besloot te dalen naar 2000ft zo’n 660 m. hoogte. Het zag er prachtig uit. Maar er moest weer genavigeerd worden, dus terug naar het land en de geplande route weer oppakken.

Hoe dichter ik bij Evora aan kwam hoe donkerder en turbulenter het werd. Maar het bleef goed genoeg om door te gaan. Na korte tijd hing ik weer voor de baan. De wind was in kracht toe genomen en eigenlijk mocht ik met deze windsnelheid niet meer landen. Het was even opletten geblazen maar het toestel stond aan de grond.

Vandaag (23-1-7) stond er voor mij een solo vlucht op het programma. Deze vlucht was al vaak gecancelled door het slechte weer, maar deze ochtend zag het er beter uit. Het moest een uur in de area worden om alle procedures even te trainen.

De ochtend zag er prima uit, maar ik vloog pas om 12:30 UTC (hier locale tijd). Het weer werd langzaam slechter en het leek erop dat de weergoden het weer eens niet met mij gezind waren. De meteobriefing, werd toevallig vandaag een uur eerder gegeven en om twaalf uur stond iedereen te luisteren wat het weer ons deze middag nog zou brengen. De voorspellingen waren niet zo positief. Bij ieder onderwerp, zicht, bewolking, neerslag werd er wel opgemerkt dat het alleen maar slechter werd. Ik werd er niet vrolijk van, zou het dan weeeer gecancelled worden?!..

13:00 landde eindelijk het vliegtuig dat ik nodig had, maar het werd steeds donkerder ten westen van het veld. Laat het nou zo zijn dat ik daar moest vliegen, ik zag de bui letterlijk en figuurlijk al hangen. Ik pakte me spullen en de eerste de beste onbekende instructeur vroeg ik om een handtekening zodat ik kon gaan. Deze had nogal haast en deed het even snel tussen door.

Pre-flight inspection completed en show time kan beginnen. Al snel stond ik aan de kop van de baan en kreeg ik klaring voor take-off en departure route naar het westen. Het was turbulent, zeer turbulent. Niet verwonderlijk, want ik vloog nog maar net onder de wolken en toch mar 2000 ft. Ik had mezelf voor genomen foto’s te maken dus dat ging gebeuren. Tijdens de departure route vliegen we over een steengroeve (of iets dergelijks).

Toen ik in me area kwam zag het er niet goed uit. Precies in het midden van het gebied waarin ik vrij mocht rond vliegen hing een grote regenbui. Ik besloot het even aan te kijken en toch wat procedures de oefenen. Al gauw zag ik dat het slechte weer, en de regen, zich met sneltreinvaart naar het oosten verplaatste. Toen werd het lastig, vlieguren maken of voor de veiligheid kiezen. De keuze was snelgemaakt. Ik moest eerder Evora zijn dan het slechte weer, dus ik ging terug. Het zicht werd steeds minder en op de weg terug zag ik al druppels op m’n raam komen.

Toen ik weer over "W" kwam om de arrival route op te pakken ongeveer 10 minuten van het veld, hoorde ik op de OPS frequency ineens m’n callsign. Tijdens het vliegen hebben we contact met lissbon op com 1, en luisteren we naar de frequentie van onze school op com 2. Een instructeru vroeg waar ik was. Ik meldde dat ik in het weste was en terug kwam vanwege het slechte weer. "good" werd er nog terug gezegd en ik ging weer verder. Waarschijnlijk werd ik opgeroepen om terug te komen. M’n beslissing was dus goed! 10 minuten later stond ik op de grond en had ik in plaats van 1 uur, 40 minuten gevlogen. Volgende keer beter.

Door de verhuizing van het luxe hotel naar het een wat minder luxe boerderij heb ik de afgelopen weken geen internet verbinding gehad. Hierdoor is het iets wat aan de stille kant geworden op de web-log dus daar gaan we nu per direct verandering in brengen. Na een lange periode van stilte is er altijd weer veel bij te praten. Het is nu natuurlijk al weer 2007 dus iedereen een gelukkig nieuwjaar toegewenst! Jammer genoeg heb ik nieuwjaar niet in Nederland kunnen vieren, maar in Lissabon!

Op 31 december trokken wij (wessel, bram, albert, jaap en ik) de stoute schoenen aan en vertrokken naar Lissabon. Al gauw kwam de sfeer er goed in. Het was een reis van ongeveer 1,5 uur maar na een kwartier schreeuwden we met z’n alle mee op de swingende nummers van “onze” enige echte Andre Hazes. Van kleine jonge, tot zij gelooft in mij.

We hadden een hotel geboekt voor 12,5 euro per persoon, in het hart van Lissabon, De verwachtingen waren niet groot en dat was maar goed ook. Van buiten zag het er oud uit, maar van binnen? Het was een vierkante ruimte met een wasbak en vijf bedden naast elkaar, Het gaf een beetje een ziekenhuis gevoel, een weeshuis. De bedden waren houten planken met een 5 centimeter dikke matras. Slapen waren we toch al niet van plan. (gelukkig)

Als echte Nederlanders wilden we weer te vroeg avondeten. Alle restaurants die we tegen kwamen waren gesloten, of de keuken nog niet open. We verkenden een beetje de stad zodat we later de avond, of liever gezegd de volgende ochtend de weg een beetje zouden kunnen terug vinden .

We gaven de zoektocht naar eten op en begonnen maar aan het bier. Gezellig met z’n alle aan een sta-tafel en muziek, wat heb je nog meer nodig. Zo vlogen de eerste 2 uurtjes om en gingen we toch maar naar een restaurant om wat te eten. Een bodem leggen voor de avond die nog komen gaat. We namen het er lekker van en om 10 uur liepen we weer de straat op. Het was super druk op straat. Het leek wel Koninginnedag in Amsterdam. Iedereen met biertjes in z’n handen op straat.

Om 11 uur gingen we naar het grote plein (place da commercie) waar we het nieuwe jaar zouden inluiden. Op het plein stond een groot podium en een zanger deed z’n uiterste best om het de duizenden mensen naar hun zin te maken. Lukte hem goed! Het bier vloeide rijkelijk en voordat we het wisten stonden we in het Portugees af te tellen. Gelukkig begonnen we bij 5 te tellen anders had ik zeker de tel kwijt geraakt. 15 minuten lang knalde de pijlen om onze oren en iedereen keek toe, ooh, ooh , wauw , woh wat mooi, ooh, geweldig!:p

Ondertussen hadden we al aardig contact met de mensen om ons heen en iedereen begon te dansen op het plein. Mooie sfeer. Om 2 uur begon het plein lichtelijk leeg te lopen en vertrokken wij ook. Waarheen dat wisten we niet, zoals gewoonlijk liepen we met de meute mee. In ieder straatje stond het vol met mensen, aan muziek en bier was ook geen gebrek dus we gingen lekker door. Kroegie in, biertjes halen en weer naar buiten. Daar was het immers het gezelligst.

Zo ging het de hele avond door! Heerlijk, super gezellig maar om half zes gingen we toch maar is kijken hoe we terug konden komen bij het geweldige hotel. Het was verder lopen als we dachten en onderweg hadden we nog even gepraat met het plaatselijke standbeeld, en een meisje gered! Na deze inspanning kregen we toch honger dus zochten we een vreetschuur. Er was er blijkbaar maar 1 open en dat was goed te merken het stond er helemaal vol met mensen en de zwervers stonden al in de startblokken om de restjes van je brood op te eten. Natuurlijk vielen wij als Nederlanders erg op en het sfeertje werd steeds vervelender, we troffen voorzorgmaatregelen en gingen voor de veiligheid maar terug naar het hotel.

Om een uur of zes lagen we op zaal en ging al snel bij iedereen het licht uit. Het was genieten! Een mooie ervaring, en een avond om niet meer te vergeten!